پیشرفتهای اخیر در زیستشناسی سرطان نشان دادهاند که تومورها تنها با رشد سریع خود تهدید نمیکنند، بلکه با تغییر محیط ایمنی بدن، از دفاع طبیعی میزبان فرار میکنند. اکنون دانشمندان دانشگاه UT Southwestern کشف کردهاند که یک هورمون خاص، با تعامل با گیرندههای سلولهای ایمنی، توانایی بدن برای مبارزه با سرطان را کاهش میدهد. این کشف میتواند مسیر جدیدی برای ایمونوتراپیهای پیشرفته و حتی درمان برخی بیماریهای خودایمنی فراهم کند. اهمیت این یافته در آن است که نه تنها یک مکانیسم جدید از سرکوب سیستم ایمنی در سرطان مشخص شده، بلکه راهکارهایی برای بازیابی فعالیت سلولهای ایمنی نیز ارائه شده است.
هورمون SCG2 و نقش آن در سرکوب سیستم ایمنی
در این مطالعه، دانشمندان به بررسی سلولهای میلوئیدی، که اولین گروه سلولهای ایمنی هستند که به تومورها جذب میشوند، پرداختند. آنها متوجه شدند که این سلولها در حضور هورمونی به نام SCG2 به جای حمله به تومورها، نقش حمایتکننده پیدا میکنند.
- SCG2 با گیرندهای به نام LILRB4 بر روی سطح سلولهای میلوئیدی تعامل میکند.
- این تعامل باعث سرکوب توانایی سلولهای ایمنی در شناسایی و نابودسازی سلولهای سرطانی میشود.
- نتیجه این فرآیند، رشد بدون مانع تومورها و کاهش اثر ایمونوتراپیهای مرسوم است.
این کشف نشان میدهد که سرطانها از مسیرهای چندگانهای برای فرار از حمله سیستم ایمنی استفاده میکنند و هدف قرار دادن این مسیرهای جدید میتواند اثربخشی درمانها را افزایش دهد.
روش های تحقیق و شناسایی مسیر SCG2
برای شناسایی نقش SCG2، پژوهشگران آزمایشهای ژنومی گستردهای انجام دادند و تعامل آن با گیرنده LILRB4 را بررسی کردند.
- بررسیهای ژنومی، پروتئینهایی را شناسایی کردند که احتمالاً با LILRB4 تعامل دارند.
- SCG2 به عنوان هورمونی شناسایی شد که فعالسازی یک مسیر سیگنالینگ باعث مهار سلولهای T و سلولهای میلوئیدی در تومورها میشود.
- آزمایشهای آزمایشگاهی نشان داد که وقتی سلولهای سرطانی SCG2 تولید میکنند، سرعت رشد تومورها به شدت افزایش مییابد.
این یافتهها اولین مدرک واضح از یک مسیر هورمونی-گیرندهای هستند که بهطور مستقیم سیستم ایمنی بدن را در مبارزه با سرطان تضعیف میکند.
آزمایش های حیوانی و نتایج درمانی
محققان برای بررسی عملکرد این مسیر، آزمایشهایی بر روی موشهای ژنتیکی انجام دادند که فرم انسانی LILRB4 را بیان میکردند:
- موشهایی که سلولهای سرطانی تولیدکننده SCG2 دریافت کردند، رشد سریع تومورها را تجربه کردند.
- استفاده از آنتیبادیهای مسدودکننده LILRB4 یا حذف مصنوعی SCG2، رشد سرطان را به طور قابل توجهی کاهش داد.
- این آزمایشها نشان دادند که قطع این مسیر هورمونی میتواند توانایی سیستم ایمنی برای مبارزه با تومورها را بازگرداند.
نتایج این آزمایشها نوید بخش طراحی نسل جدید ایمونوتراپیها هستند که بر پایه مسدودسازی مسیر SCG2-LILRB4 عمل میکنند.
پیامدها برای درمان سرطان و بیماری های خود ایمنی
کشف SCG2 و تعامل آن با LILRB4 پیامدهای گستردهای در درمان بیماریها دارد:
- ایمونوتراپی سرطان: هدف قرار دادن SCG2 یا LILRB4 میتواند کارایی درمانهای موجود را افزایش دهد و بیماران بیشتری را تحت پوشش قرار دهد.
- بیماریهای خودایمنی: از آنجا که این مسیر فعالیت سلولهای ایمنی را کاهش میدهد، ارائه SCG2 مصنوعی ممکن است برای درمان بیماریهای خودایمنی یا التهابی مفید باشد.
- اختلالات التهابی و عصبی: به دلیل نقش سلولهای میلوئیدی در التهابات مزمن و آسیبهای عصبی، این کشف میتواند راهکارهای درمانی جدیدی برای این شرایط فراهم کند.
این یافتهها نشان میدهند که مسیر SCG2-LILRB4 یک نقطه استراتژیک برای تعدیل پاسخ ایمنی در شرایط مختلف است.
نتیجه گیری
کشف هورمون SCG2 و اثر آن بر سلولهای میلوئیدی، نقطه عطفی در درک مکانیسمهای فرار سرطان از سیستم ایمنی به شمار میآید. این یافته، علاوه بر نوید بخشیدن به درمانهای جدید سرطان، امکان استفاده از همین مسیر برای کنترل بیماریهای خودایمنی و التهابی را نیز فراهم میکند. آینده تحقیقات بر روی مسدودسازی SCG2-LILRB4 میتواند راه را برای نسل جدیدی از ایمونوتراپیهای هدفمند هموار کند و دنیای پزشکی را به سمت درمانهای دقیقتر و مؤثرتر هدایت کند.
این مطالعه نمونهای از قدرت تحقیقات پایهای در کشف مسیرهای بیولوژیکی نوین و تبدیل آنها به فرصتهای درمانی واقعی است و نشان میدهد که حتی هورمونهای کمتر شناختهشده میتوانند کلید باز کردن مسیرهای نوین درمانی باشند.
